Ik zit op een bankje. Mijn telefoon ligt naast me, maar staat op zwart. Het contact met de wereld even verbroken. Er zijn moeders, kinderen en honden. Een deel van mij vind dat fijn. Met mijn ogen gesloten luister ik naar de wind. Vandaag komt mijn documentaire uit. Vandaag komt mijn documentaire uit?

Ik moet deze zin nog een paar keer hardop voor mezelf uitspreken om het echt te geloven. Ik weet nog toen ik begon met filmen. Ik was 16 en zat op mijn kamer. Ik wilde dat mensen het zagen: hoe misselijk is werd, elke keer weer. Ik wilde dat mensen mij zagen: het meisje dat worstelde, maar ook het beste probeerde te doen. Door te filmen wilde ik vooral mijn omgeving laten zien hoe mijn leven eruit zag. De ambitie om de beelden verder de wereld in te krijgen was er wel, maar het was vooral een droom.

Vijf jaar geleden wilde ik dus vooral mijn familie en vrienden duidelijkheid geven. Nu is dat doel omgedraaid: juist de wereld daarom heen wil ik herkenning bieden en mijn vrienden en familie? Daarbij voel ik de meeste weerstand.

Het heeft lang geduurd voordat ik mijn omgeving vertelde over de film. Al die tijd dat ik eraan werkte hield ik wijselijk mijn mond. Van het idee dat ze vanavond die periode uit mijn leven gaan zien die ik het liefst vergeet, word ik onrustig. Ik ben die periode niet meer.

Maar, naast hoofdrol speler, ben ik (mede) regisseur. En als regisseur zijnde kunnen we trots zijn op waar de film op dit moment staat. Deze trots mag gedeeld worden. Mijn docent omschreef het mooi, toen ik mijn zorgen deelde over de toekomst: ‘Anne, ik denk niet dat er veel 22-jarige bezig zijn met contracten tekenen voor hun eigen film, je mág trots zijn’

Wanneer ik mijn ademhaling weer voel, sta ik op van het bankje. Ik laat de kinderen spelen en de honden graven en vervolg mij route. Eerst rustig, precies waar mijn lichaam me naar toe trekt. Het wandelen gaat over in een sprint. Ik voel mijn hard kloppen. Vanavond komt mijn documentaire uit!

Kijkje achter de schermen bij (on)zichtbaar
Achter de schermen bij (on)zichtbaar

Interessante links:
– Vorige week werden Merlijn Janssen Steenberg van Studio White Cat en ik geïnterviewd door Anne Nijtmans. Het artikel stond gister in de Gelderlander en kan je hier terug lezen.
– De documentaire blijft nog minimaal een half jaar online staan en is terug te kijken via 2doc.nl
– Er is ook een Facebookpagina voor de film gemaakt: klik hier.