Vanaf 16 maart zitten we met z’n allen in quarantaine. We proberen zo veel mogelijk contact te mijden en alleen voor het hoogst noodzakelijke het huis te verlaten. Hoe is het voor iemand met een psychische diagnose om in deze situatie te zitten? En draagt het virus bij aan meer begrip voor mensen met zo’n diagnose?

Misschien is het wel niets nieuws.
De stilte van de dag, de drukte in je hoofd,
Rondjes lopen door de kamer,
De kelder induiken op zoek naar rommel.
De komende drie weken doen we het allemaal, terwijl voor velen het dagelijkse kost is.

Mijn gedachten zijn bij het zorgpersoneel, de zieken, de familie en vrienden van patiënten, bij de arbeidsmigranten en de zzp’ers, maar ook bij de mensen met smetvrees, angst, dwang, depressie, autisme, eetproblematiek en alle andere aanverwante stoornissen.

Ik maakte er een filmpje over:

Interessante links:
Facebook pagina van (on)zichtbaar – leven met een angststoornis
Youtube kanaal
Instagram